ทำไม HWAN789 มองกรุงเทพเป็นแผนที่รส
อาหารภูมิภาคในกรุงเทพคือการย้ายถิ่นที่กินได้ พ่อค้าแม่ค้าจากโคราช เชียงราย ภูเก็ต และหาดใหญ่มาตั้งร้านในซอยเดียวกัน แล้วทำจานบ้านเกิดโดยไม่ดัดแปลงให้นักท่องเที่ยว เดินแค่ห้าสิบเมตรก็ได้ชิมต่างภาคแล้ว
ขนมจีนน้ำเงี้ยวและข้าวซอยอยู่ใกล้ลาบกับส้มตำ ร้านแกงใต้และโรตีอยู่ข้างก๋วยเตี๋ยวเรือแบบภาคกลาง แต่ละย่านผสมต่างกัน ใน HWAN789 เราแนะนำให้เลือกหนึ่งภาคต่อหนึ่งค่ำ คืนนี้อีสานเผ็ดจัด คืนหน้าใต้กะทิหอม ลิ้นจะได้แยกขอบเขตของรส ไม่ปนกันเป็นคำว่าเผ็ดแบบไทยคำเดียว
เหนือ อีสาน ใต้ บนจานใบเล็ก
ไม่ต้องกังวลเรื่องภาษามากนัก ให้ดูว่าคนท้องถิ่นปรุงอย่างไร ขอมะนาวเพิ่ม แยกพริก หรือขอน้ำซุปแยก ท่าทางเหล่านี้คือนิสัยการกินของแต่ละภาค ทำตามอย่างสุภาพ พ่อค้ามักยิ้มให้เพราะคุณสังเกตรายละเอียด
วิธีชิมแต่ละภาคไม่ให้สับสน
เริ่มจากจานตัวแทนของภาคนั้นก่อน ข้าวเหนียวสำหรับอีสาน น้ำแกงขมิ้นสำหรับใต้ แกงกะทิสำหรับภาคกลาง พอลิ้นจำฐานได้แล้ว จานอื่นจะอ่านง่ายขึ้น และเปรียบเทียบสองร้านที่ขายของอย่างเดียวกันได้
จับคู่เครื่องดื่มให้ถูก ชาเข้มตัดกะทิ โซดาตัดหมูมัน น้ำเปล่าคั่นพริก น้ำหวานอย่างเดียวช่วยเรื่องเผ็ดไม่ได้ ข้าวเหนียวช่วยได้มากกว่า ถ่ายรูปป้ายร้านที่เป็นอักษรไทยไว้ เพราะการทับศัพท์เปลี่ยนไปเรื่อย
ออกแบบค่ำคืนตระเวนกินตามภาค
ปิดท้ายด้วยจานกลางๆ เช่นข้าวสวย ซุปอ่อน หรือผลไม้ เพื่อล้างลิ้น แล้วถามตัวเองว่าจังหวัดไหนทำให้ประหลาดใจที่สุด ความทรงจำนั้นจะเป็นเข็มทิศเวลาเจอร้านที่อ้างว่าต้นตำรับโดยไม่บอกรายละเอียดอะไรเลย